b.YISK blog

Ostatnio przeczytałem książkę “Myślenie lateralne. Idee na przekór schematom.” Ta publikacja opisuje sposób myślenia wertykalnego (logicznego) i lateralnego. Przykładem myślenia lateralnego może być następująca sytuacja.

Wiele lat temu, gdy za niespłacenie długu można było trafić do więzienia, pewien kupiec z Londynu był winny ogromną sumę pieniędzy lichwiarzowi. Lichwiarz, stary i odpychający, upodobał sobie piękną nastoletnią córkę kupca. Zaproponował transakcję. Obiecał, że unieważni dług kupca, jeżeli w zamian otrzyma dziewczynę.
Zarówno kupca, jak i jego córkę przeraziła ta oferta. Przebiegły lichwiarz zasugerował zatem, by pozwolili opatrzności rozstrzygnąć tę sprawę. Rzekł im, że umieści w pustym mieszku dwa kamyki – czarny i biały, a następnie dziewczyna wyciągnie jeden z nich. Jeżeli wybierze biały, pozostanie przy swoim ojcu, a dług tak czy inaczej zostanie anulowany. Ale jeżeli odmówi wyciągnięcia kamyka, jej ojciec trafi do więzienia, a ona będzie głodować.
Kupiec z niechęcią przystał na tę propozycję. Rozmawiając, stali na wysypanej kamieniami ścieżce w ogrodzie kupca, a lichwiarz schylił się, by sięgnąć po dwa kamyki. Gdy je podnosił, dziewczyna z przerażeniem zauważyła, że lichwiarz wrzucił do mieszka dwa czarne kamyki. Następnie poprosił ją, by wyjęła kamyk, który miał zadecydował o losie jej i ojca.
Wyobraźmy sobie, że stoimy na tej ścieżce w ogrodzie kupca. Co zrobiłby Czytelnik, gdyby znajdował się w położeniu nieszczęsnej dziewczyny? Gdyby musiał jej doradzić, jak brzmiała by rada?
Którego typu myślenia użyłby Czytelnik, by rozwiązać ten problem? Ogromna większość ludzi jest zdania, że staranna analiza logiczna musi przynieść rozwiązanie problemy, jeżeli ono istnieje. Ten typ myślenia to bezpośrednie myślenie wertykalne. Drugi typ myślenia to myślenie lateralne.
Ludzie myślący wertykalnie niewiele pomogliby dziewczynie. Według analizy istnieją trzy możliwości:
1. Dziewczyna powinna odmówić wyjęcia kamyka.
2. Dziewczyna powinna wskazać, że w worku znajdują się dwa czarne kamyki, i zdemaskować oszustwo lichwiarza.
3. Dziewczyna powinna wyjąć czarny kamyk i poświęcić samą siebie, by uchronić ojca przed więzieniem.
(…)
Dziewczyna z opowieści włożyła rękę do mieszka i wyciągnęła kamyk. Bez patrzenia upuściła go na ścieżkę, gdzie natychmiast zaginął wśród wielu innych.
“Och, jaka ze mnie niezdara – powiedziała – ale to nie ma znaczenia. W mieszku pozostał przecież ten drugi kamień.”

:)

Ogólnie rzecz biorąc polecam tę książkę każdemu.

Ale nie o tym chciałem mówić.

W tej publikacji, jako sposób na oderwanie się od myślenia wertykalnego, podane zostało świadome odrywanie się od dawno utartych schematów. Trochę pokombinowałem i wymyśliłem nową teorię tego jak się poruszamy. Otóż Ziemia jest w nieustannym ruchu. Porusza się na wszystkie strony, jednak trzyma się określonego punktu, niczym wańka stańka. Podnosząc nogę do góry odrywamy się od bardzo silnego pola grawitacyjnego Ziemi. Gdy nasza noga jest na wysokości około pięciu do dziesięciu centymetrów – siła grawitacji jest już słabsza kilkudziesięciokrotnie. Co za tym idzie – nasze ciało porusza się razem z nogą przytwierdzoną do podłoża – razem z Ziemią, natomiast noga uniesiona w górze pozostaje w równowadze – nie porusza się z Ziemią. Noga wisząca w powietrzu pozostaje w tym samym miejscu, podczas gdy reszta ciała cofa się do tyłu. Po chwili noga samoczynnie opada na Ziemię. To właśnie nazywa się chodzenie. W mózgu znajdują się ośrodki równowagi. Pomagają one utrzymywać się podczas ruchu Ziemi w stylu wańki. Jednak te ośrodki są czasami przemęczone, właśnie dlatego czasem “tracimy równowagę”. Tak się mówi, a prawda jest taka, że nasze nogi są ciągnięte przez kręcącą się na wszystkie strony Ziemię, a nasz przemęczony mózg nie jest w stanie odeprzeć się tej sile. Nie zdarza się to często, ale się zdarza.

Jak Wam się podoba ta teoria? Na moje to trzeba ją jeszcze dopracować. Piszcie swoje pomysły w komentarzach.

Pozdrawiam,
b.YISK