b.YISK blog

Leżę na Tobie, przygniatam Cię swym ciężarem,
chcę się unieść wysoko, nie męczyć Cię mym żalem,
cały czas, minuta po minucie, godzina za godziną,
przejmujesz się nie swoją, a moją smutną miną.
Widzę, że to Cię ściska, ale Ty nie przestaniesz,
kochasz mnie i kochającą pozostaniesz,
pomimo tego, że daję Ci tak niedużo,
Ty dajesz całą siebie, zalewając się kałużą
łez.

Mam pretensje do siebie, widząc Cię zapłakaną,
nie umiem Ci pomóc, jestem nikim – to samo.
To samo powtarza się od lat,
Ty i ja – mamy swój osobny świat.
Mimo tego ta grawitacja, to przyciąganie,
powoduje, że znów rankiem jemy razem śniadanie.
Powoduje, że razem w jednym łóżku zasypamy
i każdą chwilę wolną ze sobą spędzamy.
Mimo tego my się prawdziwą miłością nie kochamy,
jesteśmy bardziej przyjaciółmi. Omamy
już mam, bo nie wiem z kim i w co gram.
Gubię się w tym co robię i w tym co robić mam.
Chcę z Tobą być, ale jestem cham.
Ty widzisz to, to dostrzegasz,
jednak i tak dookoła mnie biegasz.

Chcę odejść, Ty także chcesz,
jednak nie umiemy, o tym dobrze wiesz.
To grawitacja naszych serc, nie pozwala nam zerwać się do lotu,
przygniatam Cię, ty mnie, w naszej znajomości nie ma polotu,
ciągle to samo, wiesz co? to moja wina,
obwiniam się codzień, stąd ta smutna mina.
Grawitacjo, grawitacjo, przestań na nas oddziaływać!
Chcemy zerwać się jak ptaki z ziemi, odlecieć, i na niebie pływać.

Czystym, błękitym niebie. Sami.
Potem wrócimy do siebie – trochę samotności i znów będziemy zbratani.
Jak na początku, kiedy się poznaliśmy,
tak wiele od siebie nie wymagaliśmy,
ile wymagamy teraz.

Grawitacjo, puść nas w przestworze!
Morze namiętności między nami znów otworzę.

Dzięki temu właśnie. Rozstanie dobrze nam zrobi.