b.YISK blog

Pidgin IM jest popularnym multikomunikatorem, o którym mało się pisze w polskiej sieci. W artykule przedstawiam sposób instalacji Pidgina w systemach GNU/Linux, opisuję łopatologicznie dodawanie kont, korzystanie z Pidgina i jego konfigurację. Znalazło się również miejsce na kilka sztuczek. Serdecznie zapraszam do czytania i komentowania

Wersje publikacji

Artykuł do czytania on-line na wortalu Jakilinux.org: Zobacz!

Artykuł do czytania off-line w formacie PDF do pobrania z mojej strony domowej: Zobacz!

Spis treści:

1. Czym jest Pidgin?
2. Instalacja Pidgina
3. Witaj w Pidginie!
4. Zakładanie kont w Pidginie
5. Konfiguracja i opcje Pidgina
6. Sztuczki w Pidginie

I Czym jest Pidgin?

Pidgin jest wyśmienitym multikomunikatorem, działa zarówno w systemach uniksowych, jak i tych gorszych :). Podstawową zaletą tej aplikacji jest to, że jej kod pisany był z pewną ideą na uwadze. Tutaj nikt nie musi się martwić o to, z jakiego protokołu korzysta. Jeśli ma się kogoś na liście kontaktów, to się go po prostu ma. Nie istnieją tutaj podziały w stylu ‘tu jest Jabber, tu Gadu-Gadu’ etc. Jeśli chcesz, to wszyscy mogą widnieć na tej samej liście (w tej samej grupie), a program sam zadba o to, z jakiego protokołu skorzysta.

Warto wiedzieć też o historii nazwy:

Gaim, wcześniej znany jako GTK+ AOL Instant Messenger, już dwa razy musiał zmieniać nazwę pod wpływem koncernu America Online. Ostatnio, AOL zastrzegł nazwę AIM dla swoich usług i zagroził deweloperowi Gaima, Seanowi Eganowi, pozwem do sądu, jeśli projekt nie zmieni nazwy.
Negocjacje z AOL były tajne, a ich efektem jest zmiana nazwy projektu z Gaim na Pidgin IM. Główna biblioteka Gaima, libgaim, zmieniła nazwę na libpurple, zaś gaim-text na finch.

Ale dlaczego nową wersję nazwano “Pidgin”?

Pidgin to anglojęzyczny źródłosłów dla określenia “języki pidżinowe”.

Języki pidżinowe powstały na skutek przemieszania języków różnych grup społecznych w strefach ich kontaktów. Często używane na obszarach wielojęzycznych np. jako języki handlu, armii, na plantacjach, w skupiskach miejskich i przemysłowych, gdzie stykają się przedstawiciele różnych grup językowych.

Odnosząc to do Pidgina, “przedstawicielami różnych grup językowych” są osoby, które używają różnych protokołów. W Pidginie można do woli korzystać z wielu protokołów, nie zastanawiając się, którego w danej chwili się używa. To bardzo ważna zaleta, a zarazem idea przyświecająca tej aplikacji, o czym pisałem już wcześniej. Z tego powodu, postanowiono nazwą dać do zrozumienia użytkownikom, jak przyjaznego programu używają.

Protokoły?

AIM, Bonjour, Gadu-Gadu, GroupWise, ICQ, IRC, MSN, QQ, SILC, SIMPLE, Lotus Sametime, Jabber, Yahoo! Messenger oraz Zephyr. Uważam, że są to protokoły najważniejsze. W zasadzie nie korzystałem nigdy z innych niż te. Sądzę również, że skoro Pidgin obsługuje właśnie te – są najlepsze. Może Tlen i jest dobry, ale ma tyle wad, że nie zasłużył na umieszczenie jego protokołu w programie. Jednak…

Drugim hitem Pidgina jest to, że istnieje do niego mnóstwo wtyczek, dodających obsługę jeszcze większej liczby sposobów komunikacji. Wtyczki te bardzo ułatwiają konwersację, a czasem i życie :). Kolejną zaletą są innowacyjne rozwiązania w stylu ‘Buddy Pounce’, co opiszę w dalszej części artykułu. Poza tym, Pidgin jest wolny, z radością śmiga w systemach operacyjnych z rodziny GNU/Linux, i tak jak GNOME, jego interfejs jest napisany w GTK+.

Wady?

Są problemy z przesyłaniem plików via gg. Sam korzystam z tego protokołu, jednak nie przeszkadza mi brak tej opcji. Spoglądając na inne protokoły – przez Jabbera pliczki idą, że ho ho! Moim zdaniem, ludzie powinni przerzucić się na XMPP. Gadu-Gadu to nic dobrego, gdyż w samym regulaminie widnieje obowiązek korzystania z oficjalnego klienta, który to, jak dobrze wiemy, działa natywnie jedynie w systemach Windows.

Gadu G. to protokół do obsługi dziewczyn, bo każda z nich zna ten
program i wiele z niego korzysta. Tak więc każdy zdrowy chłopak będzie
chciał mieć to zainstalowane na kompie, jednak nie powinno to
wykluczać dostępu do nowoczesnych technologii takich jak Jabber oraz
własnościowych protokołów (AIM, ICQ, Yahoo), które stanowią jedyny
wybór w wielu anglojęzycznych społecznościach internetowych. Tak więc
Pidgin to dobry wybór i powinien zostać.

http://kabzior.wordpress.com/2008/01/03/pidgin-a-sprawa-polska/

II Instalacja Pidgina.

1.W Ubuntu 7.04

W Ubuntu 7.10 Pidgin jest zainstalowany jako domyślny komunikator, więc użytkownicy tej wersji mogą pominąć ten punkt. Natomiast użytkownicy Ubuntu 7.04 będą się musieli trochę pomęczyć. Jednak wyjdzie im to na dobre, bo praca kształtuje człowieka, a trudy instalacji aplikacji w Linuksie pomagają zdobywać doświadczenie. Z racji tego, że Pidgina nie ma w repozytorium dystrybucji – zainstalujemy program z paczek deb.

Na początku należy pobrać odpowiednią dla architektury swojego systemu paczkę:

• AMD64 (64-bitowe procesory firmy AMD): pidgin_2.3.1-2_amd64.deb
• IA64 (64-bitowe procesory firmy Intel): pidgin_2.3.1-2_ia64.deb
• i386 (wszystkie 32-bitowce): pidgin_2.3.1-2ubuntu1_i386.deb

Po pobraniu paczki należy ją zainstalować (dwukrotne kliknięcie nań uruchamia gDebi).

Jeśli mamy problemy z instalacją paczki przez graficzne narzędzie (gDebi), należy ją zainstalować w konsoli. Przenieśmy paczkę na pulpit. Teraz włączmy konsolę i wpiszmy następujące polecenia:

cd ~
cd Desktop
dpkg -i nazwa_paczki.deb

gdzie “nazwa_paczki” to pidgin_2.3.1-2_amd64.deb lub 2.3.1-2_ia64.deb lub 2.3.1-2ubuntu1_i386.deb, w zależności od tego, co wcześniej pobraliśmy.

Program znajduje się już w systemie.

2.Instalacja z repozytorium dla systemów niedebianowych.

Powinieneś poszukać paczki Pidgina w repozytorium. Paczka nazywa się różnie, w zależności od tego jakiej dystrybucji używasz – zazwyczaj ‘pidgin’. Dla przykładu – w dystrybucji Arch Linux wystarczy w konsoli wpisać polecenie

pacman -S pidgin

W PCLinuxOS i podobnych (np. Mandriva), przebieg instalacji będzie następujący:

w menu KDE należy dostać się do Synaptica. Menu -> System -> Configuration -> Packaging -> Synaptic Package Manager, jak na screenie. Istnieje jednak opcja, że macie Synaptica, tak jak ja, bezpośrednio w Kickerze. Można go uruchomić stamtąd. Teraz należy wpisać w wyszukiwarkę “pidgin”, a następnie zainstalować paczkę.

Możliwe jest jednak to, że nie ma poszukiwanej aplikacji w repozytorium używanej przez nas dystrybucji GNU/Linuksa. Należy wtedy przejść do podpunktu trzeciego.

3.Instalacja ze źródeł.

W pierwszej kolejności należy pobrać spakowany kod źródłowy:

pidgin-2.3.1.tar.bz2

Źródła przenieśmy na Pulpit. Teraz należy uruchomić konsolę i wpisać następujące polecenia:

cd ~/Desktop
tar -xfvj pidgin-2.3.1.tar.bz2
cd pidgin-2.3.1
./configure
make
sudo make install

Dzięki tym operacjom program zostanie skompilowany i zainstalowany.

III Witaj w Pidginie!

Na początek zaproponuję przyjrzenie się mojemu opisowi screenshotów Pidgina:

Ważne:

a) Grupy możemy rozwijać i zwijać klikając strzałkę obok nazwy grupy. Można je ustawiać w dowolnej kolejności.

b) Z emblematu możemy korzystać podczas komunikacji przez protokoły obsługujące tę funkcję, np. XMPP (Jabber) czy MSN.

c) Początkowa lista i okno rozmowy wyglądają troszkę inaczej, ale o konfiguracji Pidgina powiem w punkcie V (m.in. jest tutaj aktywna wtyczka “Historia”, wyświetlająca treść poprzedniej rozmowy).

Ikonki statusów w Pidginie prezentują się natomiast następująco:

W nowszych wersjach, np. w domyślnie zainstalowanej wersji Pidgina w systemie Ubuntu 7.10 opisy statusów wyglądają tak:

IV Zakładanie kont w Pidginie.

1. Zakładanie konta Gadu-Gadu i dodawanie znajomych do listy.

Najpierw należy z menu “Konta” wybrać zakładkę “Manage”. Następnie z nowo otwartego okna…

…wybrać opcję “Dodaj”.

W nowo otwartym oknie, z listy znajdującej się w punkcie “Protokół” wybieramy “Gadu-Gadu”. W polu “Identyfikator” wpisujemy nasz numer gg, czyli nazwę użytkownika, którym identyfikujemy się z serwerem (w każdym protokole, w Pidginie jest to nazywane identyfikatorem, a nie np. loginem). W polu “Hasło” wpisujemy hasło do naszego numeru gg. “Lokalny alias” to nasza nazwa (nick), która będzie wyświetlana, gdy podczas rozmowy wyślemy jakąś wiadomość. Gdy odhaczymy opcję “Zapamiętaj hasło” to podczas każdego logowania na serwer gg będziemy musieli ręcznie wpisywać hasło naszego numeru. Ta opcja pozwala się zabezpieczyć, ale może być uciążliwa, gdy korzystamy z więcej niż jednego numeru gg. Opcja “Create this new acount on the server” pozwala nam na utworzenie własnego konta gg wprost z Pidgina!

Aby się zarejestrować, należy wpisać byle jaki identyfikator, byle jakie hasło oraz alias, ten jednak na poważnie. Po postawieniu haczyka przy opcji tworzenia konta i kliknięciu “Zapisz”, wyświetli się nam nowe okno, gdzie należy wpisać dane potrzebne do rejestracji:

Po rejestracji – lub tylko zapisaniu ustawień – w oknie “Konta” powinna się pojawić nowa pozycja zawierająca ustawienia naszego konta. Jeśli nie jest włączona – wystarczy postawić przy niej haczyk i już możemy się cieszyć z dobrodziejstw komunikatora, jakim jest Pidgin.

2. Pobieranie listy z serwera.

Aby pobrać z serwera wcześniej zapisaną przez nas listę użytkowników, należy wybrać z menu “Konta” pozycję oznaczoną naszym numerem gg, po czym opcję “Pobierz listę kontaktów z serwera”. Istnieje też możliwość wczytania listy z pliku – w tym samym menu należy wybrać “Wczytaj listę z pliku”.

3. Dodawanie kontaktów

Znajomych dodaje się wybierając z menu Znajomi pozycję “Dodaj znajomego”.

4. Dodawanie kont innych protokołów

Inne konta, korzystające z obsługiwanych przez Pidgina protokołów, dodaje się w bardzo podobny sposób – zatem nie będę tego opisywał. Należy jednak zaznaczyć, że tylko Gadu-Gadu umożliwia rejestrację bezpośrednio z poziomu komunikatora.

V Konfiguracja i opcje Pidgina

1. Ustawienia

Do okna ustawień dostajemy się poprzez menu “Narzędzia”, opcję “Ustawienia”. Postaram się teraz opisać najciekawsze opcje zawarte w programie. Zachęcam jednak do tego, aby kombinować również z innymi.

a) Interfejs.

W tej zakładce nie ma zbyt wielu opcji, za to te obecne są ważne dla użytkownika. Dotyczą bezpośrednio jego gustu (przyzwyczajeń), gdyż odpowiadają za wygląd programu. Pierwszą opcją, na którą warto zwrócić uwagę, jest “Pokazywanie ikony obszaru powiadamiania”. Jest to standardowa opcja wielu programów – dobrze, że możliwość jej zmiany dano także w Pidginie. Ogólnie rzecz biorąc, opcję “Zawsze” wybiera przeciętny użytkownik. Jeśli jednak mamy zapchany panel i brakuje nam na nim miejsca na listę okien, to warto zdecydować się na którąś z pozostałych opcji. Myślę, że opcja “Gdy są nieprzeczytane wiadomości” będzie odpowiednia w tym wypadku. Jeśli jednak mamy dużą ilość pulpitów i decydujemy się na stałe trzymanie Pidgina w którymś z nich, to spokojnie możemy wybrać opcję “Nigdy”. Nie przeszkodzi nam to w żaden sposób w dowiadywaniu się o nowych wiadomościach, gdyż, mając włączoną wtyczkę “Powiadamianie o Zdarzeniach” (punkt V, podpunkt 2, e), podczas kiedy przebywamy na innym pulpicie niż okno rozmowy Pidgina i otrzymujemy wiadomość – aplikacja informuje nas o tym poprzez pojawienie się na liście Okien nowej pozycji. Jeśli ją klikniemy – zostaniemy przeniesieni do pulpitu, na którym znajduje się okno rozmowy Pidgina. Fajna sprawa.

Kolejną ważną funkcją, związaną z interfejsem programu, jest “Wyświetlanie przycisku zamknij na zakładkach”. Kolejny raz zostajemy postawieni przed wyborem – wygodniej lub oszczędniej. Albo będziemy mieli ten przycisk – jednym kliknięciem będziemy mogli wyłączyć jedno z pod okien rozmowy albo zrezygnujemy z przycisku, przez co zakładkę wyłączać będziemy musieli poprzez kliknięcie prawym przyciskiem myszy na pod oknie danego rozmówcy i wybraniu opcji ‘Zamknij tą zakładkę’, jednak będziemy mieli więcej miejsca na pasku, będzie bardziej przejrzysty.

Pierwszy screenshot – opcja aktywna, drugi – opcja nieaktywna. Widać, że różnica jest znaczna, więc warto się zastanowić nad użyciem tej opcji:

Kolejna ważna dla estetów opcja to “Pozycja zakładek”. Podokna domyślnie są tworzone dla każdego nowego użytkownika, z którym zaczynamy rozmowę. Można oczywiście to zmienić i – tak jak w Gadu-Gadu (o zgrozo!) – mieć dla każdego użytkownika inne okno, nie jest to jednak wygodne. Kilka kombinacji jest w opcji “Nowe rozmowy”. Polecam dopasowanie jej do swego gustu. Różne pozycje zakładek widać na poniższych screenach:

“Pozycja zakładek: Góra”

“Pozycja zakładek: Dół”

“Pozycja zakładek: Pionowo z lewej”

“Pozycja zakładek: Pionowo z prawej”

b) Emotikony

W tej części konfiguratora wybieramy motyw emotikon, z którego chcemy korzystać. Ikony z domyślnego motywu “Hylke Bons” może i są ładne, jednak prawie nikt poza “pidżinowcami” ich nie posiada. Uważam, że multikomunikator powinien zawierać domyślne emotikony z różnych protokołów. Na przykład jeśli rozmawiamy przez gg, powinniśmy wysyłać i dostawać takie same emotikonki, co nasz “gadulcowy” rozmówca. Często zdarzały mi się sytuacje, że wysyłałem jakąś śliczną pidginową emotkę, jednak rozmówca widział tylko jej symbol. Zaczęło to przeszkadzać nie tylko mnie, dzięki czemu pojawiły się ciekawe motywy, zawierające oryginalne emotikonki. Nie są one jednak dostarczane domyślnie z aplikacją.

Jedna z takich ciekawych paczek jest “Orginal Pack” autorstwa Andreia Neculau. Pozwoliłem sobie na przerobienie jej z .zip na .tar.gz, abyście od razu mogli ją zainstalować, pomijając instrukcję autora paczki, tj.:

Just download the zip file, CONVERT TO TGZ (TAR.GZ)

Zmodyfikowaną paczuchę wrzuciłem na jedno z moich kont www. Można ją pobrać stąd.

Po ściągnięciu należy w zakładce “Emotikony” kliknąć przycisk “Dodaj”, po czym odszukać pobraną paczkę i załadować ją. Motyw zacznie działać od razu. Aby to zobaczyć, należy zamknąć i włączyć ponownie samo okno rozmowy, nie trzeba uruchamiać ponownie całego Pidgina. “Orginal Pack” nie będzie ładował wszystkich ikonek motywu lecz wybierze odpowiednie do używanego przez nas w danej chwili protokołu.

Jeśli zależy komuś na zmianie kombinacji znaków, odpowiadających za poszczególne emotikonki, może to zrobić w plikach “theme” i “theme_ansi”, w spakowanym archiwum pidgin-original.tar.gz. Należy jednak pamiętać, że jeśli np. zmienimy w sekcji odpowiadającej za protokół Gadu-Gadu kombinację “:)’ na “:uśmiech:”, to podczas użycia emotki pojawi się ona po naszej stronie, ale po stronie odbiorcy – nie, gdyż standardem dla tej przykładowej emotikony w Gadu-Gadu jest “:)”. Należy wziąć to pod uwagę. Możliwość edycji przyda się jednak osobom, które zauważyły błędy w wywoływaniu emotek w danych protokołach – będą mogły to poprawić.

Okno Konfiguracji, w zakładce “Emotikony” i z zainstalowanym motywem “Orginal Pack”, powinno wyglądać tak:

c) Dziennik Rozmów

Warto dostosować opcje Dziennika Rozmów do własnych wymagań, gdyż jest to szalenie ważny element programu. Wydaje się wam pewnie, że nie będziecie korzystali z logów – mylicie się. Narzędzie do wyszukiwania słów kluczowych i przeglądarka logów są tak niesamowicie proste w obsłudze, że przyzwyczaicie się do nich. Po pewnym czasie nie będziecie sobie mogli wyobrazić bez nich życia :).

Gdy zaznaczymy opcję “Zapis zmian statusu do dziennika systemowego”, Pidgin będzie zapisywał zmiany statusu. Obejrzeć je można z menu Narzędzia -> Dziennik systemowy. Nie opłaca się włączać tej funkcji, gdy korzystamy z Pidgina sporadycznie. Jeśli jednak mamy włączony komputer cały dzień to warto jej użyć, aby móc potem dowiedzieć się, kto i kiedy był dostępny. Łatwo można dzięki temu sprawdzić, czy ktoś kłamie, zwlekając z projektem dla nas i tłumacząc się, że pracując cały dzień nie miał czasu włączyć komunikatora, choć tak naprawdę był i się opieprzał :).

d) Opcje wyglądu listy znajomych

Należy również zajrzeć w menu “Znajomi” i zastanowić się nad wyborem opcji w pozycjach “Sortowanie listy” oraz “Show”. Tę drugą opcję widać na screenie:

Opcja “Offline Buddies” odpowiada za wyświetlanie znajomych niewidocznych lub niedostępnych.

Opcja “Empty Groups” odpowiada za wyświetlanie grup, w których nie ma żadnego znajomego.

Opcja “Buddy Details” odpowiada za wyświetlanie opisu danego znajomego, lub jeśli nie ma aktywnego opisu, za wyświetlanie statusu słownie – np. “Dostępny”. Przydaje się wyłączyć tę opcję, gdy mamy bardzo dużo znajomych, gdyż zwiększamy wtedy przejrzystość listy:

“Show Buddy Details” aktywne:

“Show Buddy Details” nieaktywne:

Opcja “Protocol icons” odpowiada za wyświetlanie ikonek protokołów, z którego korzystają znajomi na naszej liście. Przy włączonej opcji, lista wygląda tak:

2. Wtyczki

Dostęp do konfiguracji wtyczek uzyskujemy wchodząc z menu “Narzędzia” do pozycji “Wtyczki”. Po kliknięciu pojawia się nowe okno z wtyczkami, które można włączyć i ew. skonfigurować. Postaram się opisać wtyczki, które moim zdaniem są najważniejsze.

a) Historia

Ta wtyczka odpowiada za wyświetlanie w oknie nowej rozmowy historii rozmowy poprzedniej. Jest to bardzo przydatne, gdyż czasem zdarza nam się gubić wątek, więc zamiast grzebania po logach w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie ‘o czym my tu ostatnio…’, patrzymy spokojnie na okno rozmowy obecnej. Jest to bardzo wygodne.

Wygląda tak:

b) Kolorowanie rozmów

Wtyczka dająca wiele wygody. Nie ma nic gorszego niż to, że wiadomości nadawcy i odbiorcy są takiego samego koloru (jak przy użyciu wtyczki “Historia”). Jest to koszmarnie niezgrabne. Mózg człowieka pracuje znacznie wydajniej, kiedy dwie wiadomości oznaczy mu się całkowicie innymi kolorami. Wtedy nie traci się myśli na to, która wiadomość jest nasza, a która rozmówcy. Dzięki tej wtyczce komunikacja staje się przyjemniejsza.

Warto tę wtyczkę uaktywnić, stawiając przy niej haczyk. Następnie należy ją dostosować do swoich upodobań. Okno konfiguracji uruchamiamy przyciskiem “Konfiguruj wtyczkę”.

Wygląda ono tak:

W tym miejscu warto rozważyć skorzystanie z opcji “Ignorowanie formatowania w wiadomościach przychodzących”, dzięki czemu ustawione kolory będą niezmienne, bez względu na to, jakiego koloru tekstu użyje nadawca. Dotyczy to także pozostałych opcji formatowania tekstu – pogrubienia, podkreślenia i pochylenia. Myślę, że ta funkcja jest naprawdę pomocna.

c) Notatki

Wtyczkę “Notatki” można jedynie włączyć, nie posiada ona możliwości konfiguracji, jednak jest bardzo przydatna. Dzięki niej możemy każdemu użytkownikowi przypisać jakąś informację, np. o czym mamy z nim porozmawiać, czy też kim dana osoba jest, co staje się pomocne, gdy poznajemy w krótkim czasie dużą ilość osób.

Po aktywowaniu wtyczki, notatki dodajemy klikając prawym przyciskiem myszy na pozycji danego użytkownika na naszej liście i wybierając z menu opcji “Edytuj notatki”. Okno edycji notatek wygląda następująco:

d) Powiadamianie o stanie znajomych

Wtyczka ta pozwala nam dowiadywać się o zmianach statusu znajomych w oknie rozmowy, co przedstawia przykładowy screenshot:

Ten plug-in nie daje zbyt dużego wyboru, jeśli chodzi o konfigurację – jednak nie świadczy to o tym, że nie jest przydatny. Po kliknięciu w “Konfiguruj wtyczkę” radzę użyć wszystkich trzech opcji. Przydaje się to, gdy piszemy bardzo szybko, nie patrząc na listę kontaktów czy górną część okna, gdzie pokazana jest ikonka statusu użytkownika, a gdy nie lubimy pisać do ściany – często zdarza się, że ktoś gwałtownie wyloguje się z serwera. Dzięki tej wtyczce możemy się o tym od razu dowiedzieć. Jak? Użytkownik patrzy podczas rozmowy w okno rozmowy, tam gdzie są słowa jego i nadawcy.

e) Powiadamianie o zdarzeniach.

Wtyczka ta jest zbawienna, kiedy zdarza nam się często skakać między pulpitami, gdyż informuje nas w wybrany sposób o nowych wiadomościach – np. poprzez dodanie do tytułu okna dowolnej informacji w stylu “Czytaj”:

W opcjach konfiguracji znajduje się kilka ciekawych pozycji, takich jak “Poprzedzanie tytułu okna napisem” (widoczne na screenie) czy “Wstawianie liczby wiadomości do tytułu okna”, co powoduje, że w tytule okna pojawia się liczba pokazująca ilość nowych, nieczytanych wiadomości. Najciekawsza opcja, która jest bardzo przydatna, to “Ustawianie podpowiedzi >>PILNY<< menedżera okien”. Odpowiada ona za pojawianie się okna rozmowy na aktywnym pulpicie podczas otrzymywania nowej wiadomości, a nie tylko na tym, gdzie znajduje się normalnie. Okno rozmowy jest prezentowane jako odsyłacz. Gdy go klikniemy – zostaniemy przeniesieni do okna rozmowy na pulpicie na którym zostało zostawione przez nas. Poza tym, okno migocze, dzięki czemu otrzymywanie nowych wiadomości jest bardzo zauważalne – samo migotanie koperty w obszarze powiadamiania zazwyczaj nie wystarczy. Otrzymanie wiadomości przy włączeniu opcji “Ustawianie podpowiedzi >>PILNY<< menedżera okien” wygląda tak:

Specjalnie umieściłem zdjęcie całego pulpitu, aby można było zauważyć, że na trzecim pulpicie nie ma okna rozmowy – jest na pierwszym.

Polecam użycie tej wtyczki. Jest bardzo pożyteczna.

f) Zastępowanie tekstu.

Wtyczka naprawdę ułatwiająca życie, lecz domyślnie skonfigurowana pomaga rozmawiać tylko po angielsku. Ten plug-in umożliwia poprawianie błędów, lub też tworzenie skrótów – jest to bardzo przydatna funkcja. Czy nie wygodniej jest, gdy napiszemy przez pomyłkę “lubę Cę”, a program poprawi to na “lubię Cię”? Czy nie szybciej jest napisać “JJ”, co program przetworzy na “już jestem”? Takie efekty można osiągnąć właśnie dzięki tej wtyczce, trzeba jednak poświęcić trochę czasu na jej ustawienie, gdyż przy domyślnych czasami zdarza się, że wpisane bezbłędnie polskie słowo zamienia na jakieś angielskie… Nie jest to fajne. Mimo tego, po skonfigurowaniu można rzeczywiście ułatwić sobie życie. Okno konfiguracji wtyczki przedstawia screenshot:

3. Buddy Pounce

Buddy Pounce to narzędzie do przechwytywania zdarzeń. Daje użytkownikowi wiele możliwości – może to być np. wysłanie wiadomości do znajomego tuż po jego zalogowaniu się. Może to być np. uruchomienie programu po jego (znajomego) wylogowaniu się. Buddy może także wyświetlać okna z powiadomieniami, uruchamiać dźwięki, potrafi po prostu cuda. Jest niesamowicie przydatny. To jedna z najfajniejszych rzeczy w Pidginie. Jego wygląd przedstawia screenshot:

Jeśli chcemy dodać jakieś nowe zadanie dla Buddiego, musimy kliknąć na danego znajomego prawym przyciskiem myszy i wybrać opcję “Add Buddy Pounce”. Jeśli nie mieliście z czymś takim nigdy do czynienia, taka funkcja Pidgina może wam się wydać dziwna, ale uwierzcie, – jak zaczniecie tego używać to zakochacie się w Buddym.

4. Metakontakty

Czymże jest metakontakt? Wikipedia podaje:

Metakontakt – termin pochodzi z komunikatorów internetowych. Oznacza pseudo pozycję na liście kontaktów, która reprezentuje pojedynczą osobę, a nie pojedynczy adres. Metakontakt zawiera różne adresy kontaktowe do takiej osoby i ukrywa je pod pojedynczym wpisem. Metakontakty zostały zapoczątkowane przez multikomunikatory.

Jak tworzyć metakontakty w Pidginie?

Na początku należy dodać wszystkie protokoły znajomego do listy. Następnie należy kliknąć prawym przyciskiem myszy na jedną z pozycji danego znajomego i wybrać z menu opcję “Rozwiń”, po czym poprzeciągać pozostałe pozycje tego znajomego do tej pierwszej, rozwiniętej. I takim oto sposobem mamy metakontakt :).

Metakontakty są bardzo wygodne. Wyglądają jak normalny kontakt:

Jednak zdradza się on, gdy najeżdżamy na niego kursorem:

A tak wygląda po rozwinięciu:

Polecam korzystać z metakontaktów, bo nie dość, że jest to wygodne – jest także profesjonalne.

5. Dziennik rozmów

Dziennik rozmów to po prostu archiwum. Jest to jedna z moich ulubionych funkcji w Pidginie, gdyż dużym sentymentem darzę każdą moją rozmowę. Słowa mają siłę, dlatego lubię je wspominać – zwłaszcza słowa bliskich. Z dziennika możemy korzystać klikając prawym przyciskiem myszy na danym znajomym i lewym na pozycji “Wyświetl dziennik rozmów”. To narzędzie posiada wyszukiwarkę i jest łatwe w użyciu. Poza tym, jego dużą zaletą jest to, że wyświetla dokładną datę i czas poszczególnych rozmów. Zachęcam do wczytywania się w swoje rozmowy, gdyż czasem się zdarza, że przeoczymy coś, co powiedział nasz rozmówca, a co może nam się przydać w kolejntch rozmowach z nim.

VI Sztuczki Pidgina

1. Ręczne przeglądanie logów i ich edycja

Logi Pidgina znajdują się w katalogu /home/nazwa_użytkownika/.purple/logs, .purple to katalog Pidgina.

W katalogu logs znajdują się podkatalogi, posegregowane według używanego protokołu. Mój katalog wygląda tak:

Każdy z podkatalogów zawiera kolejne, posegregowane według identyfikatora korzystającego z danego protokołu. Jako przykład pokaże zdjęcie mojego katalogu Gadu-Gadu:

Jak widać, katalog ten zawiera podkatalogi, o nazwach odpowiadającym używanym przez nas – w tym przypadku – numerom gg. W środku znajdują się kolejne podkatalogi, zawierające identyfikatory naszych znajomych. Po wejściu w któryś z nich znajdziemy pliki tekstowe, zawierające logi naszych rozmów.
Przykładowa nazwa pliku z logami może być taka:

2007-06-15.211753+0200CEST.txt

Pliki mają określoną strukturę nazwy, mianowicie:

rok-miesiąc-dzień-godzina minuta sekunda+godzina minuta strefa_czasowa.txt

W nazwach nie występują spacje – dodałem je dla zwiększenia czytelności. W miejscu, gdzie postawiłem “+”, może być “-”. Za znakiem podany jest czas w naszym regionie. CEST oznacza środkowoeuropejski czas letni. W Londynie jest +0000 (czyt. 00 godzin 00 minut), w Warszawie, w czasie letnim, jest +0200 (czyt. 02 godziny 00 minut). Pidgin jest bardzo dokładny w zapisywaniu daty.

Po otworzeniu któregoś z logów, w pierwszej linijce ujrzymy informację o danej rozmowie, np.

Conversation with jakiśnumer at Fri 15 Jun 2007 09:17:53 PM CEST on 4667635 (gadu-gadu)

co przedstawia zdjęcie:

Wydaje się, że jest to informacja, której używa Pidgin przy pokazywaniu daty w Dzienniku:

Nie jest to jednak słuszne myślenie, gdyż za tę danę w dzienniku odpowiada sama nazwa pliku! Nie wierzycie? Spróbujcie zmienić nazwę pliku tekstowego, stosując się do podanego już przeze mnie schematu. Zmieniłem nazwę loga na

2020-12-25.113646+0200CEST.txt

A oto efekt:

Zabawne, prawda? Ważne jest jednak to, że można tę sztuczkę wykorzystać w fajny sposób. Mamy na przykład sytuację, gdy przychodzi do nas dziewczyna i narzeka, że od dwóch tygodni mówi nam o czymś, a my ciągle zapominamy. Krzyczy: “Ile mogę czekać? Dwa tygodnie?”. My szybciutko zabieramy się za edycję logów i pokazujemy swej ukochanej, ze słowami: “Uspokój się. Spójrz, zaczęłaś mi o tym pisać zaledwie pięć dni temu”.

Wiem, że to nieetyczne, ale czasem trzeba sobie jakoś radzić z trudami życia :).

2. Kopia zapasowa logów.

Backup logów jest łatwy. Jeśli zależy nam na wszystkich logach, wystarczy wpisać w konsoli:

cd ~/.purple/logs
tar -czf backup_logi.tar.gz *
mv backup_logi.tar.gz ~/Desktop

…po czym spokojnie umieszczamy plik na dyskietce, płycie, wysyłamy e-mailem albo robimy z nim cokolwiek innego. To już nie ważne. Ważne jest to, że mamy kopię.

3. Finch

Okno rozmowy Fincha (dzięki za screen, barteks!)

Finch to tekstowa wersja komunikatora Pidgin. Korzysta z tych samych plików, dzięki czemu nie musimy importować listy znajomych czy też logów. Jest to narzędzie – moim zdaniem – niezbyt wygodne, ale może się przydać w niektórych sytuacjach. Fincha uruchamiamy poleceniem:

finch

O Finchu i używaniu go możemy przeczytać na http://developer.pidgin.im/wiki/Using Finch.

W najbliższym czasie postaram się opisać dokładniej to narzędzie.

——————————————————————————————–
Podsumowanie
——————————————————————————————–

Pidgin to aplikacja bardzo użyteczna i posiadająca mnóstwo funkcji. Nie byłem w stanie opisać ich wszystkich. Ten program jest zbudowany z mnóstwa klocków, i o każdym można by napisać osobny akapit. Z tych klocków developerzy zbudowali naprawdę solidny fundament dla każdego użytkownika protokołów IM. Serdecznie zachęcam do używania Pidgina!

Chciałbym podziękować Damie za motywację do napisania tego arta, barteksowi za screenshoty (wstawiłem tylko jeden najlepszy) i za to, że poświęcił czas na testowanie ze mną kilku funkcji i rozśmieszał mnie podczas pisania. Poza tym, składam podziękowania Darisowi za to, że starał się mi pomóc w opisie jednej z funkcji. Nie udało się to, ale również poświęcił dla mnie chwilkę czasu.

Dziękuję Wam wszystkim!

PS Zapraszam do odwiedzenia mojego osobistego bloga oraz Uajby – świeżego bloga, na którym zamieszczane będą artykuły i przemyślenia na temat Sieci i Wolnego Oprogramowania.

Autor: b.YISK, korekta: oZz, Thar